Σε λίγες μέρες, όπως είναι σε όλους γνωστό τιμούμε έναν πολύ σημαντικό σταθμό της νεοελληνικής ιστορίας, την επέτειο της 17ης Νοεμβρη 1973, το γνωστό σε όλους μας "Πολυτεχνείο".Η επέτειος αυτή σηματοδοτεί μια καινούρια πορεία για τη χώρα και αποτελεί σύμβολο του εκδημοκρατισμού, την έμπρακτη αντίδραση σύσσωμου του ελληνικού λαού και ειδικά της νεολαίας σε κάθε μορφή αυταρχισμού. Είναι η μέρα που ο φοιτητικός κόσμος τιμά εκείνους που αγωνιστήκαν για να απολαμβάνουμε σήμερα τα αγαθά μιας δημοκρατικής και ευνομούμενης κοινωνίας.
Τι έγινε όμως τότε;
Την Τετάρτη 14/11, εκατοντάδες φοιτητές συγκεντρώνονται στο προαύλιου του ιστορικού κτηρίου του ΕΜΠ, όπου και κυριαρχούν συνθήματα με αντιχουντικό τόνο.
Την επόμενη μέρα, Πέμπτη 15/11, το πλήθος των φοιτητών πλαισιώνεται από το λαό, που παραμένει στο χώρο όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές.
Την Παρασκευή 16/11, μπαίνει σε λειτουργία ο ραδιοφωνικός πομπός του Πολυτεχνείου και στήνονται οδοφράγματα. Οι φοιτητές ζητούν το τέλος του αυταρχικού καθεστώτος και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Το απόγευμα αρχίζουν οι πρώτες συγκρούσεις πλήθους και αστυνομίας.
Το Σάββατο 17/11, στις 01:39 δίνεται διορία από την αστυνομία για αποχώρηση την συγκεντρωμένων μέσα σε 20 λεπτά, ενώ ένα άρμα μάχης παίρνει θέση μπροστά στην πύλη του ΕΜΠ. Στις 02:50, το άρμα ξεκινά, η πύλη γκρεμίζεται και ακολουθούν ένταση και πυροβολισμοί. Το Πολυτεχνείο εκκενώνεται…
Οι φοιτητές κινητοποιήθηκαν ενάντια στη δικτατορία εμπνέοντας και συγκινώντας όλο το λαό…
Ο αγώνας για τη δημοκρατία δεν έχει αποχρώσεις δεν μπαίνει σε καλούπια, δε χωρά σε λογικές αντιπαραθέσεων για το ποιος είναι πιο αγωνιστής και επαναστάτης. Είναι κοινή κατάκτηση όλου του ελληνικού λαού και των φοιτητών που αγωνίστηκαν τότε. Οι προσπάθειες καπηλείας του εορτασμού ζημιώνουν και απαξιώνουν το πραγματικό νόημα της εξέγερσης το οποίο δεν είναι άλλο από το αυτονόητο αίτημα ενός λαού να είναι κύριος της τύχης του και να κυβερνηθεί δημοκρατικά. Το "Πολυτεχνείο" είναι η απάντηση στον αυταρχισμό ενός αυθαίρετου και αντιδημοκρατικού καθεστώτος. Φαίνεται άλλωστε και από τα συνθήματα που κυριάρχησαν τότε:
Ψωμί: Το αίτημα για ενίσχυση των αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας και της παροχής ίσων ευκαιριών που είναι πάντα επίκαιρο…
Παιδεία: Το αίτημα για πρόσβαση στην παιδεία για όλους, στην αναβάθμιση της παιδείας που είναι η βάση κάθε κοινωνίας. Η λογοκρισία, ο αυταρχισμός, οι εξωακαδημαϊκές παρεμβάσεις, η βία δεν έχουν σε τίποτα να κ
άνουν με την παιδεία.Ελευθερία: Το αυτονόητο δικαίωμα του ανθρώπου να ζει σε μία δημοκρατική και ευνομούμενη κοινωνία. Η πάλη ενάντια στον αυταρχισμό και το σκοταδισμό.
Σήμερα, 34 χρόνια μετά, τιμούμε όσους αγωνίστηκαν για να έχουμε εμείς όλα όσα αρμόζουν σε κάθε πολίτη ενός δημοκρατικού κράτους… Πρέπει όμως και με τις πράξεις και το έργο μας να μένουμε πιστοί στο πραγματικό νόημα του «Πολυτεχνείου» και στο ιδανικό της δημοκρατίας…
Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πιστή στις αξίες και τους δημοκρατικούς θεσμούς του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος δεν μπορεί παρά να συμμετέχει στον εορτασμό. Πιστεύουμε πως η διαφύλαξη των δημοκρατικών θεσμών είναι πάντα επίκαιρη και είναι χρέος όλων μας πέρα και πάνω από μικροπολιτικές λογικές και συμφέροντα. Ο αγώνας για τη δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Εμείς από την πλευρά μας συνεχίζοντας την παράδοση μας θα αγωνιστούμε για τη βελτίωση της ποιότητας της δημοκρατίας μας και ειδικά στο πλαίσιο του ελληνικού πανεπιστημίου που μας αφορά άμεσα. Συμμετέχουμε στο διάλογο, βρισκόμαστε στα όργανα συνδιοίκησης, στις γενικές συνελεύσεις και καθημερινά προσπαθούμε για την καλύτερη δυνατή εκπροσώπηση των φοιτητών και στις ενδοπανεπιστημιακές δημοκρατικές διαδικασίες και στην ΕΦΕΕ. Πιστεύουμε σ’ ένα πανεπιστήμιο σύγχρονο, ανοιχτό για όλους, φιλελεύθερο και κυρίως δημοκρατικό και τολμάμε να το ονειρευόμαστε και να το διεκδικούμε.
